Επιστολή του Αντώνη Αντωνιάδη για τα κτίρια της Δ. Αρεοπαγίτου

Ο κ. Αντώνης Αντωνιάδης είναι Αρχιτέκτων-Πολεοδόμος, τ. καθηγητής αρχιτεκτονικής UTA. Ο επιστολογράφος επισημαίνει ότι το κοινό συνειδητοποιεί πλέον ότι το ΝΜΑ είναι ένα κτήριο “που δεν μιλά και ούτε τραγουδά”- παραφωνεί και ανταγωνίζεται. Η επιστολή αυτή δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα Η Καθημερινή στις 23-10-2007.

Επιστολή για τα κτήρια της Δ. Αρεοπαγίτου

Είναι γνωστό ότι το ευρύ κοινό (συμπεριλαμβανομένων και μη αρχιτεκτονικά εκπαιδευμένων δημοσιογράφων), έχει δυσκολία να κατανοεί αλλά και να κρίνει αρχιτεκτονικά σχέδια, ακόμη και μακέτες προτεινομένων έργων. Άρα, είναι αναμενόμενο, η κριτική εκτίμηση του κοινού να αρχίζει να εκδηλώνεται κατά την αποπεράτωση.
Είναι λογικό και υγιέστατο που το κοινό της Αθήνας , και με αφορμή την σκανδαλώδη και συνθετικά απαράδεκτη απόφαση του ΚΑΣ και του υπουργού να κατεδαφίσουν τα δύο κτήρια της Διoνυσίου Αρεοπαγίτου 17-19, εκφράζεται τώρα, γιατί τώρα μπορεί να δει και να εκτιμήσει τι ακριβώς είναι και τι προτίθεται να κάνει το συγκεκριμένο κτήριο. Τουλάχιστον το κοινό, προσπαθεί τώρα να σώσει δύο σημαντικά κτήρια κι’ ένα μοναδικό δρόμο και πρέπει να το εκτιμήσουμε.
Δεν πρόκειται ούτε για «ομφαλοσκόπηση» όπως διατείνεται ο κος. Ν.Βατόπουλος, ,ούτε για «στρουθοκαμηλισμό» που υπoστηρίζει η κα. Ο. Σελλά (βλ. “Η Καθημερινή» 10-10-07, σ.15). Είναι η μάχη του κοινού απέναντι στην αλλαζονία κατά του περί Τέχνης και αισθητικής αρχιτεκτονικού του DNA, της προσβολής κατά των καταβολών και της ιστορίας του. Γιατί το κοινό τώρα βλέπει και συνειδητοποιεί ένα κτήριο “που δεν μιλά και ούτε τραγουδά”-παραφωνεί και ανταγωνίζεται (βλ. Καθημερινή , επιστολή «Ξίφιος Πέλεκυς»9-8-03), και που κατά τον Ευπαλίνο ένα τέτοιο κτήριο θα ‘πρεπε να αξίζει την περιφρόνησή μας (βλ. P.Valery, Ευπαλίνος, Μετ. Ελλη Λαμπρίδη, σ.23) .
Θα ήταν όμως εγκληματική η σιωπή μας αν αφήναμε την χειραγωγική των μίντια και τον φόβο, τις νέες αυτές διαστάσεις της εποχής μας, να κλείσουν το στόμα μας, να σταματήσουν τις γραφίδες , να καταδυναστεύσουν το «Είναι» μας, …Οι Αθηναίοι κριτίκαραν διαχρονικά, έτσι και τώρα (βλ. πχ Viollet le Duc /Διαλέξεις, και Paul Valéry / Ευπαλίνος ή ο Αρχιτέκτων).

Δεν είναι θέμα Ξενοφοβίας, δυσανεξίας στο «νέο» ή στη μόδα (βλ. Βατόπουλου και Σελλά ανωτέρω). Μάλλον πρόκειται για την αποτυχία της εδώ και μερικά χρόνια επιχειρούμενης χειραγώγησης της κοινής γνώμης να ανεχθεί ένα «κάκιστο» κτήριο, από έναν αρχιτέκτονα που νεότερος έδειχνε ότι θα γινόταν «πραγματικά πρωτοπόρος» , αλλά που στα εξήντα του και στην χώρα του Ικτίνου δημιούργησε ένα «κακό παλιό»(το τελευταίο κτήριο του πατέρα του -το WHO Κτήριο Παγκοσμίου Οργανισμού Υγείας στη Λωζάνη- ήταν κατά πολύ «πρωτοποριακότερο» για την εποχή του(1962), απ’ το μοντερνιστικό δικό του- ΝΜΑ) . Και βέβαια δεν φταίει αυτός… Η Ιστορία όμως θα καταγράψει πιστεύω με μελανά γράμματα όλους εκείνους που τον εβράβευσαν, των υπουργών που το υλοποίησαν, και εκείνων πού έγιναν όργανα στη χειραγώγιση, εγχώρια και διεθνή.

Ευχαριστώ
Αντώνης Κ.Αντωνιάδης ΑΙΑ, ΑΙCP
Αρχιτέκτων-Πολεοδόμος
τ. καθηγητής αρχιτεκτονικής UTA