Η αχυρόμπαλα, με την διπλή της ιδιότητα ως στοιχειώδους διατροφικής και ταυτόχρονα οικοδομικής μονάδας, συμβολοποιεί μια απώτατη δυνατότητα επαναφοράς σε ένα είδος ισορροπίας ανάμεσα στην ανάγκη της διατροφής-εστίασης και την ανάγκη της οίκησης.
Στις ατελείωτες πεδιάδες όλου του κόσμου όπου καλλιεργούνται δημητριακά, λίγο μετά την συγκομιδή του καρπού, γίνεται επί τόπου η συσκευασία του άχυρου σε δεμάτια ή μπάλες (straw bales). Τα δεμάτια συγκεντρώνονται από τα χωράφια και διανέμονται, παρέχοντας την βασική διατροφική ύλη για τις κτηνοτροφικές μονάδες, μικρές ή μεγάλες.
Έτσι εκβιομηχανίζεται πρωτογενώς μια στοιχειώδης και ουσιώδης διαδικασία ανακύκλωσης του βασικότερου διατροφικού είδους, αυτού των δημητριακών αλλά και άλλων υποπροϊόντων της γεωργίας όπως το βαμβάκι. Η ανακύκλωση του υπολείμματος της γεωργικής καλλιέργειας, τα τελευταία χρόνια, στρέφεται και προς την βιομηχανία της οικοδομής. Είναι πλέον αρκετά εκτενής η χρήση της αχυρόμπαλας ως βασικής δομικής μονάδας σε εναλλακτικές οικολογικές κατασκευές. Όμως εκεί, λόγω των ιδιοτήτων του πρωτογενούς υλικού, του άχυρου, στην οικοδομική κατασκευή οι αχυρόμπαλες ή τα δεμάτια επικαλύπτονται με επιχρίσματα και έτσι οι κατασκευές δεν προδίδουν με την παρουσία τους την καταγωγή τους από το φυτικό αυτό υλικό.
Το δεμάτι είναι μια διατροφική μονάδα, για τα φυτοφάγα ζώα, και είναι μια οικοδομική μονάδα, για οικολογικές κατασκευές. Αυτή η διπλή ιδιότητα της διατροφικής και δομικής μονάδας δίνει στο δεμάτι την μεταφυσική διάσταση ενός υλικού, το οποίο γεφυρώνει την αρχαία διάσταση ανάμεσα στο οικοδομείν και το καλλιεργείν, τα οποία όπως έχει επισημάνει ο Χάιντεγγερ έχουν κοινή καταγωγή μέσα στην γλώσσα. Αυτό αποκαλύπτεται και από την διπλή αρχαία σημασία του ρήματος «κτίζω». Το κτίζειν αρχικά ήταν ταυτόχρονα το καλλιεργείν (τα φυτά) και το οικοδομείν (τα κτήρια). Βεβαίως, η σύγχρονη συνθήκη οικονομικής εννόησης της δυναμικής του εδάφους τείνει διαρκώς στην αύξηση του οικοδομείν εις βάρος του καλλιεργείν, και η διάσταση αυτής της μεταλλαγής, της καθολικής δηλαδή οίκησης της υπαίθρου δεν έχει ακόμα υπολογιστεί ως προς τις συνέπειές της . Η οικουμενική οικοδόμηση αντικαθιστά την οικουμενική καλλιέργεια. Η αντικατάσταση διατροφικών καλλιεργειών από βιοκαύσιμα και φωτοβολταϊκά ενισχύουν και αποδεικνύουν αυτή την δυναμική. Η οίκηση στρέφεται ενάντια στη βασική λειτουργία που επισυμβαίνει εντός της και δεν είναι άλλο από τον μεταβολισμό του κατοικούντος σώματος. Υπό αυτές τις συνθήκες η αχυρόμπαλα, με την διπλή της ιδιότητα ως στοιχειώδους διατροφικής και ταυτόχρονα οικοδομικής μονάδας, συμβολοποιεί μια απώτατη δυνατότητα επαναφοράς σε ένα είδος ισορροπίας ανάμεσα στην ανάγκη της διατροφής-εστίασης και την ανάγκη της οίκησης. Η αχυρόμπαλα -σύμβολο είναι το διατροφικό και το οικοδομικό τούβλο.
Αν υποθέσουμε ότι ο φορητός υπολογιστής με την λειτουργία του, που πάει μαζί με τον κάτοικο παντού και ταυτόχρονα πάει τον κάτοικο παντού, είναι στοιχειώδης μονάδα κατοίκησης του κάτοικου-νομάδα, τότε η φορητή αχυρόμπαλα είναι μια υλική μονάδα κατοίκησης, η οποία ταυτόχρονα μεταφέρεται από το μεταβολιζόμενο σώμα, τροφοδοτεί και ταυτόχρονα στεγάζει τον μεταβολισμό του. Αυτό είναι η αχυρόμπαλα ή, αλλιώς, το φαγώσιμο τούβλο.
Σε μια διάλεξη περφορμάνς, στο πρότζεκτ « ¶-κτιστο», (Βυζαντινό Μουσείο, Ιούλιος 2008), ολοκλήρωσα την ομιλία μου για την αρχιτεκτονική της οικοδομικής μονάδας, με την εισαγωγή του φαγώσιμου τούβλου, ως της βασικής μονάδας κατοίκησης του νομάδα, και φορώντας την βασική αποσκευή εξέφερα τον ακόλουθο λόγο:
Ο ΜΟΝΟΛΟΓΟΣ ΤΟΥ ΜΟΝΑΔΟΝΟΜΑΔΑ (MOBILE NOMADIC LIVING MONAD M.N.L.M.)
Περπατώ με το σπίτι-μονάδα στην πλάτη. Το σπίτι στην πλάτη είναι ένα τούβλο. Αρκετό για να μείνω. Το σπίτι-μονάδα είναι ένα αχυρένιο δεμάτι. Ικανό για να τραφώ όσο μένω. Το σπίτι μου χτίζεται από το φαγητό μου. Το σπίτι περιέχει την τροφή και η τροφή περιέχει εντός της το σπίτι. Περπατώ με μια αποθήκη στην πλάτη. Η βαλίτσα μου είναι το ίδιο της το περιεχόμενο. Όσο κι αν ψάξω εντός της δεν βρίσκω παρά το ίδιο μου το σπίτι και την διατροφή μου. Αν θελήσω να φάω, τρώω το σπίτι μου. Αν προσπαθήσω να βγώ είμαι πάλι μέσα. Αδύνατον να μετακινηθώ χωρίς τις συνήθειες του σπιτιού μου. Αδύνατον να κινηθώ χωρίς να τραφώ. Το σπίτι-μονάδα μου είναι ένας κήπος. Φύεται και ξαναφύεται από την αρχή. Φυτεύω τον κήπο μου, θερίζω τον κήπο μου και πάλι από την αρχή. Φυτεύω το σπίτι μου , θερίζω το σπίτι μου και πάλι από την αρχή. Το σπίτι μονάδα δεν αναλώνεται ποτέ! Μέσα στο σπίτι μου υπάρχει όλος ο κόσμος και προπάντων ο ίδιος εγώ. Μέσα στον κήπο μου υπάρχει όλος ο κόσμος και προπάντων εγώ. Ο κήπος μου είναι φορητός και τον κουβαλώ. Το σπίτι μου είναι φορητό και το κουβαλώ. Αφού είναι πραγματικά φορητό μπορώ να το ξεφορτωθώ. Είναι απλό. Το ακουμπώ κάτω και το αφήνω εδώ. Όμως δεν το κάνω ποτέ. Πάντα κουβαλώ το σπίτι-μονάδα στην πλάτη μου, το τρώω, με στεγάζει και περπατώ.
